December

posted on 20 Oct 2014 09:58 by ladysleepy
คนบ้าอะไร จะเขียนเรื่อง D e c e m b e r ตั้งแต่เดือนตุลา

.
 
.


ฉันไง ที่รัก


ขอโทษที่หายไปนาน
จริงๆก็ต้องขอโทษตัวเองด้วย ที่ทำอะไรก็ไม่รู้ เดินทางไปไหนก็ไม่รู้
ใช้ชีวิตแบบไร้ทิศทางอย่างที่ผ่านไปแต่ละวัน
โดยไม่เขียนถึงอะไรที่ผ่านเข้ามา และผ่านออกไปเลย 



ตอนนี้กำลังฟังเพลง December ของ zweedz n'roll อยู่
เพิ่งเคยฟังเพราะเพิ่งรู้ว่าคุณพัดจาก theVoiceTH ร้อง ที่เพิ่งรู้ก็เพราะนกเพิ่งแชร์มาเมื่อกี้
นกยักษ์ยังคงเป็นเพื่อนที่มีการโยงใยโทรจิตรกันอย่างแปลกประหลาดอยู่เสมอ
รู้อยู่ไกลๆว่ามีเรื่องอะไรแน่เลยแม้จะไม่คุยกันก็ตาม
เหมือนตอนที่รู้อยู่ไกลๆว่าตอนไหนมีความสุขอยู่แน่ๆ

เป็นเซ้นส์ที่แปลกดี หรือเพราะบางทีอาจจะมีอารมณ์คล้ายๆกันในบางทีก็ได้มั้งเนอะ

นี่..ใกล้เดือนธันวาแห่ง ค ริ ส ม า ส ของฉันแล้วนะ
ปีนี้ไม่ตื่นเต้นเลย..รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น..เลยไม่อิน นั้นแย่ชะมัด 

.
.

บางทีนะ.. ฉันเกลียดบรรยากาศสิ้นปีชะมัด
มันโคตรเหงาเลย ไม่รู้สึกอย่างนั้นกันบ้างเหรอ?
เวลาที่รู้สึกแบบนี้..ฉันจะนึกถึงหนังในเรื่องที่เคยดูมาตลอด
อารมณ์แบบเป็นซีนที่ตัดออกก็ได้ แต่ถ้าไม่ตัดออก
เรื่องก็จะมีความลุ่มลึกอย่างประหลาดในซีนนั้นน่ะ

ไม่รู้จะบรรยายยังไง แต่ก็รู้สึกแบบนั้นแหละ



ตอนที่ฟังเพลงนี้ก็เหมือนกัน มันดาร์กแต่ก็รู้สึกดีจัง
ฉันนึกถึงวันที่ลมหนาวมาถึง อืม...10 กว่าปีมาแล้ว
ตอนนั้น..เป็นเดือนสิ้นปีที่ไม่รู้จะทำตัวยุ่งไปทำไม
แล้วทำไมต้องมีสอบวาดสีน้ำตอนสิ้นปีนั้นด้วยนะ
การวาดอาคารเรียนที่ไม่สวย ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกซักหน่อย
ถึงจะเป็นคะแนนสอบ 100 คะแนนเต็มก็ตาม นั่นไม่ใช่แรงจูงใจเลย
ฉันสนใจใบไม้แห้งกรอบที่ปลิวตามลมหน้าตึกมากกว่าอีก


เวลาผ่านไปจนเกือบเย็น ฉันแค่ร่าง แต่ก็ไม่ลงสีซักที
ตอนนั้นเองที่เพื่อนคนนึงเดินมาจัดแจงลงตึกที่ไม่สวยนั้นให้ฉัน
และคนอื่นๆที่เดินผ่านไปมาก็แต่งนู้น เติมนี่หน่อย
ปล่อยให้ฉันลงสีแค่ต้นไม้ที่อยู่บนตึกเท่านั้นเอง


ฉันจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ทำไมตัวเองถึงไม่ยอมทำงาน
ทั้งที่ก่อนหน้านั้นฉันออกจะตั้งใจทำทุกงาน ส่งทุกชิ้น 
มันคงจะเป็นเรื่องอะไรซักอย่าง.. ที่มากกว่าเรื่องขี้เกียจเฉยๆแน่เลย
แต่พอถึงตอนนี้ก็ลืมไปแล้ว จำได้แค่ประทับใจจังที่เพื่อนมาช่วยเรา
(แล้วก็รู้สึกแย่อยู่ปนกัน ว่าตัวเองไม่รับผิดชอบชีวิตตัวเองเลย แย่มาก)

มันก็ดีนะที่สมองจำเรื่องดีๆได้ จำได้แม่นจนถึงกับว่าทุกปีจะต้องคิดถึงเรื่องนี้
พอเรียนมหาลัยก็ได้ทำตัวแบบนี้อีกครั้ง แต่ไม่ใช่คนที่ไม่ยอมส่งงานนะ
คราวนี้เป็นฝ่ายทำงานให้เพื่อนคนนึงแทน งานสอบอีกเช่นกัน 
ฉันทำแบบไม่คิดเลยว่าทำไมต้องทำให้มันวะ แค่คิดว่าเห้ย..เราทำเสร็จแล้วว่ะ 
ถ้าช่องเพื่อนคนนี้ว่าง..อาจจะสอบไม่ผ่านก็ได้นะเว้ย
ฉันคิดว่าเพื่อนตอนนั้นก็คงคิดแบบนี้แหละ

เพื่อนกัน..ไม่มีใครอยากให้อีกฝ่ายลำบากหรอก


เพื่อนนี่ประหลาดดีนะ เป็นคำพิเศษๆที่ถึงโกรธกันให้ตาย อยู่ๆจะเลิกโกรธมันซะดื้อๆก็ทำได้เลย
แถมเวลาเศร้าก็อยู่ด้วยกันไป..ร้องไห้กันได้ ไม่ต้องพูดอะไรเลยก็ดูจะรู้ใจกันไปหมด
ฉันชอบตอนที่เรากอดกันมากเลย เหมือนเรียกพลังงานบางอย่าง
ชาร์ตแบตได้เยอะๆ แล้วก็พร้อมจะเจอเรื่องอีกมากมายได้โดยไม่กังวล
เพราะงั้น ฉันไม่เห็นด้วยนะในกรณีที่ใครจะพูดว่าโตแล้ว..มีเพื่อนน้อยลงก็ได้
มีสังคมน้อยลงบ้างก็ได้
 อย่าทำแบบนั้นเลยนะ อย่าทำร้ายตัวเองแบบนั้น
มันมีไม่กี่คนบนโลกหรอกที่จะกอดได้อย่างเต็มอกเต็มใจกันได้ขนาดนี้

เออ..นี่ฉันก็ประหลาดจัง ทำไมมาพูดเรื่องเพื่อนได้เป็นตุเป็นตะเลยวะ
ที่เขียนอยู่นี่ก็ไม่ได้มีอารมณ์น้อยใจเพื่อน หรืออะไรเลยด้วยนะ ='= 


อืม..อาจจะใกล้สิ้นปีแล้วแน่ๆเลย...




ไม่รู้ปีหน้าโชคชะตาจะพัดพาเราไปทางไหนเนอะ..
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

สวัสดีจ้ะ คาปิบาร่า นกพึ่งได้เข้ามาวันนี้... เขียนเรื่องเดียวกันเลยเนอะ... อย่างที่บอกว่าพวกเราเป็นฝาแฝดทางจิตวิญญาณ... ดีจัง... ที่ได้ส่งเลมอนพายไปให้เธอกิน... แต่เสียดายที่ไม่ได้อยู่เชียงใหม่ต่อ... ก็ทนอีกแค่คืนเดียวเองก็จะได้เจอเธอ กะเจออมที่เชียงใหม่แล้ว... แต่ตอนนั้นในใจร้อนใจด้วยจ้ะ เหงาด้วย แล้วดันทำใจไม่ลงที่ต้องนอนห้องนั้นคนเดียวอีก... ฉันเป็นพวกเชื่อลางสังหรณ์กะกลัวผีม๊าก มาก... ก็เลยตีตั๋วรถกลับเลย... ขอโทษด้วยนะ ที่ทำให้เธอเป็นห่วง...
คริสมาสต์ของเธอปีนี้ฉันเห็นแล้วน้า... ดูเป็นคริสมาสต์ที่ดี เธอมีความสุข ไม่เศร้าเหมือนปีก่อนนั้นแล้วล่ะ... สำหรับฉันเอง เป็นคริสมาสต์ที่เศร้ามากเลย... แต่ตอนนี้ฉันจะมีความสุขด้วยตัวเองแล้วล่ะ... ก็ไม่มีใครทำให้เราสุข ทุกข์ได้เท่ากับตัวเราเองนี่เนอะ...
แต่กว่าจะผ่านเมื่อคืนไปได้ ฉันก็อาละวาดยกใหญ่ แผ่รังสีร้ายออกมายกใหญ่เลย... คนที่เศร้าและเจ็บปวด... คือคนที่ไปทำร้ายคนอื่นมากกว่าจ้ะ... ฉันจะพยายามจะคุมสติให้ดีกว่านี้ แม้ว่ามันจะไม่เป็นดั่งใจก็ตาม...
จริงๆนกเป็นคนชอบเขียนเรื่องโรแมนติคออกจะตายรู้ไหม... แต่คนที่คบกันอยู่ บอกว่าฉันไม่โรแมนติค... อืมม... ก็ใช่... สำหรับเขา ฉันไม่ค่อยใจดี และไม่ค่อยโรแมนติคจริงๆจ้ะ...
เอาเถอะ... นกจะปลงๆและคาดหวังให้น้อยลง... และอยู่กับอะไรที่รักที่ชอบให้มากเลย... ฉันพึ่งดูซีรีย์ "ขนมปัง ซุป และอากาศวันแมว" จบลง เธอลองเสิร์ชกูเกิ้ลดีนะ... มันดีมากๆเลย ละมุนละไม... เป็นซีรีย์สั้นๆสี่ตอนจบ... หรือเธอดูไปแล้วหรือยังก็ไม่รู้... ถ้ายังไม่ได้ดู เธอน่าจะชอบมากแน่ๆ
คอมเมนต์อะไรย๊าว ยาว...
ฉันเห็นด้วยกับเธอจ้ะ ที่ว่า คนเราไม่เห็นต้องมีสังคม หรือเพื่อนน้อยลงเลย... มีเพื่อนน่ะดีจะตาย... ความทรงจำดีๆเราอยู่ในเรื่องเพื่อนก็ตั้งเยอะ... แล้วก็... เพื่อนน่ะตอนในก็ช่วยเหลือกัน ฉันรู้สึกแบบนั้นและขอบคุฯเพื่อนหลายๆคนจริงๆล่ะ :P เมนต์ซะยืดยาว... ไว้เจอกันอีกจ้ะ

#3 By in the mood for love on 2014-12-26 08:53

กำลังรู้สึกเลยว่าเพื่อนน้อยลง ฮ่าๆๆ
เพราะกลับมาจากเกาหลีแล้วต้องมาเรียนกับรุ่นน้องแทน
ฮ่าๆๆ :P
ยังไงก็เหอะ คนเราปรับตัวได้ตามสถานการณ์เสมอ
ใครจะรู้ว่าพอจะเรียนจบ ไอ้รุ่นน้องพวกนี้อาจจะกลายเป็นเพื่อนสนิทเราไปเลยก็ได้ :)

#2 By winter-moonlight on 2014-10-28 19:16

เพลงเพราะจริงค่ะ  Hot! Hot!

#1 By BPPBPP8 on 2014-10-22 11:10

• • L a d y * S l e e p y • • View my profile

Recommend