เรื่อง(ปี)เก่า

posted on 03 Jan 2013 23:13 by ladysleepy

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

เริ่มปีใหม่แล้ว ขอให้มีแต่อะไรดีๆในชีวิตกันนะคะ
ขอให้มีความสุข แต่อย่ามีจนมากเกินไป

"ขอให้มีความสุขตามที่ควรมี ควรเป็น
สุขมากเกินไปก็น่ากลัว เพราะอาจทำให้เราลืมว่าความทุกข์นั้น
ก็เป็นหนทางแห่งปัญญามากทีเดียว"
อาจารย์ต้นที่รักของฉันว่าไว้แบบนั้น

มันเป็นเรื่องจริง จริงอย่างยิ่งเลยล่ะ
แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะห้ามความรู้สึกหรือจิตใจนะ
เวลาที่เรามีความสุขก็มักจะลืมเรื่องเศร้าไปซะหมด
ในขณะเดียวกันเวลาที่เป็นทุกข์ก็คิดถึงเรื่องดีๆแทบไม่ออกเลย

ฉันเลยมักอวยพรให้เพื่อนๆว่าขอให้เป็นปีที่มีรอยยิ้มมากๆ
ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นจะมาจากอะไรก็ตามทีเถอะ
น่าแปลกนะ แม้บางเรื่องจะเศร้า แต่เมื่อผ่านมาได้แล้ว
การหวนคำนึงถึงก็ทำให้ยิ้มได้อยู่ดีนั้นแหละ

ปีใหม่ปีนี้ฉันอยู่ที่ทำงาน เป็นปีที่เรียบง่ายไร้สีสันใดๆ
อันที่จริงก่อนหน้านี้มีเรื่องไม่สู้ดีเท่าไหร่
ทางกายก็อาจจะเป็นเพราะประจำเดือน
และนั่นส่งผลต่ออารมณ์อย่างรุนแรงเชียวนะ

มันโคตรจะอ่อนไหว
แล้วพาลให้เกิดความรู้สึกอ่อนล้าแล้วก็อ่อนแอไปซะหมด

แม่ฉันโทรมาในตอนเช้าก่อนปีใหม่
เราคุยเรื่อยเปื่อย เรื่องหมา เรื่องอาหารและเรื่องของพ่อ
ในน้ำเสียงนั้นดูเหงาพิลึก..ฉันเสียใจนะที่ปีใหม่ต้องปล่อยให้เธออยู่คนเดียว
ช่วงที่เงียบกันไปทั้งคู่นั้น ฉันคิดว่า..เราทั้งสองคนกำลังเหงามากจริงๆ
เราควรเจอกัน แล้วกอดกันนะ ถ้าเป็นตอนเรียนฉันจะกลับบ้านทันที
แต่ตอนนี้ทำงานแล้ว อะไรๆก็ต้องรับผิดชอบไปหมด

เทศกาลน่ะ ทำให้เหงากว่าวันปรกติอย่างที่เธอบอกจริงๆด้วย

ความจริงแล้วแม่โทรมาคุยเรื่องของพ่อ
พ่อป่วยอีกแล้ว มีโรคเพิ่มขึ้นหลังจากไปหาหมอครั้งล่าสุด
พ่อเป็นคนที่มีสุขภาพแย่แล้วไม่ดูแลตัวเอง
พ่อทำให้ฉันเป็นห่วง ห่วงไปไกลถึงอนาคต
ฉันเบื่อที่จะต้องไปอยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนบ้านหลังที่สองแล้ว
ฉันเห็นมวลความทุกข์ก้อนใหญ่อยู่ตรงหน้า
และกังวลในเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้นนั้นแหละ

แม่ฉันยิ่งแย่ใหญ่ แม่เลิกกับพ่อนานแล้ว
แต่ก็ยังรักและเป็นห่วงอยู่ดี เป็นสิ่งที่แม่โกรธตัวเองอยู่บ่อยๆ
แม่ไม่ชอบตัวเองเวลาคิดถึงพ่อ
มันไม่เข้าท่า ที่จะเป็นห่วงและแคร์คนที่เดินจากเราไป
เราพูดได้ แต่ทำได้อย่างลำบาก
การห้ามใจตัวเองนั้นเป็นเรื่องยากสุดๆ ทุกคนต่างรู้ดี

ฉันได้แม่มาเยอะ..
ฉันยังห่วงคนที่เดินจากฉันไปอยู่เลย

พอคุยกับแม่แล้วก็รู้สึกเหมือนคนที่ถูกทิ้งสองคนกำลังคุยกันแบบเศร้าๆ
ฉันได้แต่ให้กำลังใจแม่ ฉันเป็นลูกคนเดียวนี่นา ต้องดูแลพ่อได้อยู่แล้ว
ฉันบอกว่าจะดูแลพ่อเอง อย่างห่วงเลย
แต่ในใจฉันยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไง
พ่อฉันดื้อมาก ไม่ฟังใครและโวยวายในโรงพยาบาลด้วย
แม้ตอนนั้นจะเป็นช่วงที่แย่จนลุกเดินไปไหนไม่ได้
พ่อก็โวยวายจนหมอต้องมัดติดกับเตียง 
พ่อร้องไห้ด้วย แล้วขอร้องให้ฉันแก้มัดออก
มันเป็นความทรงจำที่แย่มาก ฉันได้แต่มองแล้วก็พยายามหาคำมาปลอบให้พ่อรู้สึกดี
ฉันต้องทำตัวเข้มแข็ง เพราะมีคนที่อ่อนแอกว่าอยู่ตรงหน้า

ช่วงเวลานี้ก็เช่นกัน แม่กำลังร้องไห้เพราะรู้ว่าฉันต้องเศร้า
และลำบากมากในช่วงระยะเวลาหนึ่งที่กำลังจะมาถึง
ฉันได้แต่ปลอบใจแล้วก็ทำตัวเข้มแข็งอีกครั้ง
บอกแม่ว่าอย่าเครียดเลย แต่พอวางสายน้ำตาก็ไหลลงมาเหมือนก๊อกน้ำ

ฉันเหมือนคนบ้าในช่วงนั้น
พอคิดเรื่องดีๆขึ้นได้ก็แฮปปี้มีความสุข
พอหม่นเข้าหน่อยก็เริ่มหยิบจับทำนู้นนี่ ทำงานบ้าง
แล้วพอคิดเรื่องพ่อขึ้นมาก็เศร้าซึม
มีหลากหลายอารมณ์มากในหนึ่งวัน
กว่าจะถึงตอนเย็นก็พบว่าตัวเองไม่ได้กินข้าวเลยซักมื้อ
มีแต่เรื่องกวนใจ อยู่ในใจ..แถมอยู่คนเดียวอีกตั้งหาก
พอเห็นรถ เห็นครอบครัวคนอื่นมาเที่ยวเชียงใหม่กัน ฉันก็น้ำตาตกแหมะๆอีกครั้ง

ตอนนั้นฉันส่งกระแสจิตถึงนานะ
ตอนนั้น..ในกาลครั้งหนึ่งเราเคยกอดกัน และผ่านเรื่องเลวร้ายมาด้วยกัน
เรื่องของเธอ เรื่องของฉัน 
ในตอนนั้น ฉันคิดถึงเธอ..

แล้วมือถือดังขึ้นจริงๆ

ไม่ใช่เธอหรอก แต่เป็นพี่อีกคนนึงที่หางานมาให้ฉันทำตลอด
พี่โทรมาหา ไม่ได้คุยเรื่องงาน แต่โทรมาถามว่าฉันเป็นยังไง
กระแสจิตของฉันบกพร่องไปแล้วหรือ ถึงเรียกมาได้แต่คนชื่อเดียวกัน แต่คนละคนกัน
ไม่เป็นไรหรอกนะ..แค่มีใครซักคนที่คิดถึงฉัน นั้นก็ทำให้ดีใจ
ฉันเอาแต่ร้องไห้ โดยไม่บอกเหตุผลอะไร แล้วก็ไม่ได้เล่าเรื่องอะไรให้พี่ฟังด้วย
พี่คุยเรื่องของพี่ เป็นเรื่องของพี่จริงๆ แต่ฉันก็ฟัง แล้วก็ร้องไห้ น้ำตาไหลเต็มไปหมด
มีเรื่องตลกที่ทำให้ยิ้มได้ ฉันยิ้ม ไม่ใช่เพราะมันตลก
แต่เพราะฉันดีใจ ..

.
.

นี่คือเรื่องของฉันก่อนวันปีใหม่
เศร้า เหงา หงอย มากกว่าที่เขียนตอนนี้เยอะ
แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินไปข้างหน้า
บางทีฉันก็อ่อนแอ บางคราวก็ต้องเข้มแข็ง
ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้ว และอีกสองวันข้างหน้าจะกลับบ้านยาวๆเพื่อไปเติมกำลังใจให้ครอบครัว
สู้ๆกันนะจ๊ะทุกคน

Comment

Comment:

Tweet

สุดท้ายมันก็ผ่านมา
ไม่ว่าอะไรจะดีหรือไม่ดียังไง
สุดท้ายมันก็ผ่านไปอยู่ดี
:)
ไม่รู้จะปลอบยังไง หรือจะให้กำลังใจยังไงดี
ขอส่งเป็นกระแสความห่วงใยแบบเงียบๆ
แม้จะไม่เคยเห็นหน้าหรือรู้จักกัน
ยังไง เราก็ขอให้เจ้าของบล็อกมีแรงใจจะสู้ชีวิตต่อไป
ถ้าวันนี้มาได้ถึงได้ พรุ่งนี้ก็ต้องมาถึงได้เหมือนกัน
พยายามเข้านะคะ
แล้วก็สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะคะ :)

#2 By winter-moonlight on 2013-01-05 22:07

คาปิบาร่า
เธอควรโทรหานานะนะ
แล้วก็... ฉันอาจไม่ได้อยู่กะเธอมานาน...
แต่ว่า ฉันอยากกอดเธอนะ...
ช่วงเทศกาล... ขนาดฉันอยู่กะพ่อแม่ ยังเหงากว่าปกติเลย... โล่งอกที่สุดที่ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว... คาปิบาร่า... ฉันว่าจะโทรๆ หาเธอตั้งหลายหนยามฉันเศร้าใจ ไม่ว่าจะทะเลาะกะแม่ หรือเรื่องจระเข้ก็ตาม... แต่สุดท้ายฉันก็ไม่กล้าโทรหาเธอทุกครั้งเลย... ไม่รู้ทำไม...
คาปิบาร่า ฉันรักเธอนะ... เข้มแข็งไว้นะ... ฉันเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ...
ไม่ว่าจะยังไง อย่าลืมกินข้าวนะ
รักมาก...
กลับบ้านดีๆ
เดินทางปลอดภัย...
ไปหาคนที่รักเธอมากที่สุดในโลกที่บ้านเนอะ
กอดกันให้อบอุ่นเลย
ปีหน้าจะเป็นปีที่ดีของเธอนะ
อยู่สู้ด้วยกันต่อไปนะ
นกยักษ์...
เราจะดูแลเธอเอง...

#1 By in the mood for love on 2013-01-04 00:33

• • L a d y * S l e e p y • • View my profile

Recommend