• • L a d y * S l e e p y • •

เวลาที่ฉันคิดได้่ว่า ตัวเองควรทำอะไรไปตามกรอบที่วางไว้
แค่คิดถึงเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ฉันก็มักส่ายหน้าและคิดว่า

" ไม่ล่ะ.. ขอเวลาอีกหน่อยเถอะ ฉันยังไม่พร้อม "

แน่นอนว่า มันวนไปมา ในหัวฉันแบบนี้เสมอ
เมื่อวานก็เป็นอีกวัน ที่ใช้เวลาทั้งวันไปอย่าง ชิลๆ
เหมือนกับว่าเวลามีอีกมากมาย จนไม่สนว่าจะทำงานเสร็จรึเปล่า
ถึงหัวฉันจะคิด ว่าควรจะทำงาน แต่ร่างกาย กลับไม่เป็นแบบนั้น

ฉันอยาก ว า ด รู ป วาดเรื่อยเปื่อย มากกว่าจะนั่ง sketch งานที่ควรทำ
ฉันอยาก อ่ า น ห นั ง สื อ หลายๆเล่ม มากกว่านั่งหาข้อมูลทำวิจัย
ฉันอยากไป อ เ ม ริ ก า ตอนนี้ มากกว่าอยากรับปริญญา
ฉันอยากกลับบ้านไป ก อ ด ห ม า มากกว่าหาสัดส่วนหมา แล้วทำวิจัย

อยากนู้น นี่ นั้น หลายๆอย่างเข้า
ก็ไม่มีอารมณ์ทำอะไรแล้ว..ถึงจะอยากหลับแค่ไหน
พอปิดตาลง ก็คิดถึงงานขึ้นมา.. หลับไม่ลงเลย

หน้าหนาวแบบนี้ ยิ่งทำให้อาการขีี้เกียจของฉันแผ่ซ่านไปทุกรูขุมขน
เฮ้อ~ พอคิดว่าอยู่นิ่งๆแบบนี้ไม่ดีแน่ ฉันก็เริ่มออกนอกบ้าน

เดินเล่นที่ งานของขวัญและของที่ระลึก ได้เสื้อสีชมพูฝากแม่หนึ่งตัว
และลังเล ว่าจะซื้อของขวัญให้พ่อดีมั้ย?
แต่ก็ตัดใจเดินผ่านไปง่ายๆด้วยเหตุผลที่ว่า

ปีนี้พ่อฉันทำตัวไม่น่ารักมากพอจะซื้ออะไรให้ซักชิ้นเดียว

จากนั้น ก็ไปเรื่อยๆ เปื่อยๆต่อที่โรบินสัน
วันนี้มีงาน comic party พอดี
เห็นเด็กๆแต่งคอสเพลย์กันเต็มไปหมด
ฉันถูกดูดเข้าไปที่นั้นด้วยเพลงญี่ปุ่นที่คุ้นหู
รู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่ที่นั้นร่วมชั่วโมงกว่าๆทีเดียว
ปวดขาชะมัด.. แต่ก็สนุกดี.. มองจากที่ไกลๆแบบนี้แล้ว
ทำให้คิดถึงตัวเองแต่ก่อน ถ้าเป็นงานเกี่ยวกับญี่ปุ่นแบบนี้
มีหรือฉันกับเพื่อนจะพลาด.. หน้าเวทีล่ะงานนี้ ~

พอมองตัวเองวันนี้แล้วดูแก๊ แก่ชอบกล
อย่างกับคุณแม่พาลูกๆมาคลอสแน่ะ..
ทนไม่ไหว..ก็เลยออกมาก่อน เดินเข้าร้านหนังสือ
เกือบหยิบเล่มที่น่าอ่านมาแล้ว.. ดีนะที่คิดได้
หันไปเรื่องที่ "สมควรจะซื้อ" กลับไปทำงาน มาแทน

รองเท้าตอนนี้สูงๆเยอะแยะไปหมด อยากได้จังเลย
เดินๆแล้ว ท่าจะเหนื่อย แต่สูงนะ อยากสูง สวย ต้องอดทน
ผู้หญิงนี่ลำบากจริง?... แต่ก็ยอม ฮ้าๆ...
ปิดท้ายด้วยมื้อเย็นที่ ยาโยอิ อร่อยจัง..

ก่อนกลับบ้าน..แวะไปดูภาพดาวที่เค้าจัดบู๊ทไว้ด้วย
ธรรมชาติ น่ามหัศจรรย์จริงๆ.. สี แสง สวยไปหมด
ดีจัง ที่วันนี้ได้มาดู ..

จบแล้ว หนึ่งวันที่(บังคับให้)ว่างๆ ของฉัน

เมื่อสองสามวันก่อน ฉันได้ไปเที่ยว
ทริปสุดคุ้มกับเพื่อนๆ น้องๆ และอาจารย์
ทุกคนน่ารักมาก สนุกด้วยกัน เฮฮาปาร์ตี้
เราไปกัน 30 กว่าคน ปี 5 และปี 4
และอาจารย์ที่น่ารักอีก 3 คน

เริ่มต้นจากการเดินทางไปดูงาน บ้านและสวน
ที่เมืองทอง วันนั้นฉัน กรอย อบฟาง ใส่รองเท้าส้นสูง
ที่ไม่ค่อยได้ใส่บ่อยๆ เลยทำให้เจ็บเท้ากันเป็นแถว
แต่หน้ายังยิ้มสู้กล้องอยู่ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงกัน 55
ดูนู้น นี่ได้ซักพัก ก็เริ่มเหนื่อย เลยแว๊บไปหาอะไรกิน

พอบ่ายๆเราก็เดินทางไปที่ออฟฟิศไทกอน
ที่ๆเคยฝึกงานเมื่อซัมเมอร์ที่ผ่านมา
พี่ๆน่ารักมากอย่างเคย คราวนี้ได้พาเด็กๆปี 4 อีก 3 คนไปด้วย
พาไปฝากเนื้อฝากตัวดูที่ฝึกงานและที่พัก
พอน้องกลับ เราก็พากันไป
" P a r k i n g  T o y " ร้านประจำ
ร้านนี้น่ารักมาก ตั้งแต่เด็กเสริฟ์ ไปจนถึงการแต่งร้าน
ดนตรี ก็สนุก ทุกอย่างเวริค์
แบบว่าลงจากเชียงใหม่เพื่อมาร้านนี้โดยเฉพาะ
คืนนั้น พี่เต้ยเอา แบล็คอัลลิมิเตด มาเปิด
น้องๆดีใจกันใหญ่ คืนนี้มีป๋า 55

ดึกๆหน่อยเพื่อนๆก็ตามมาทีหลัง
พร้อมน้องๆปี 4 ที่ น่ า รั ก (?) ของฉัน
เด็กปี 4 เมามากและไม่สนใจใคร เน้นบ้าลูกเดียว
ทั้งหมดนั้น ยึดคอนเซป์ " เจอผมครั้งเดียว "
เลยไม่แคร์สื่อเท่าไหร่ โคดฮา ทั้งสนุก ทั้งเมา

พอเช้าๆ เราก็แฮงค์เอ้าท์เดินทางไปทะเลกัน
เ ส ม็ ด คือปลายทาง..ที่อ่าวไผ่ฮัท เราพักกันที่นี่
คุณลุงเจ้าของรีสอทน่ารักและใจดีกับพวกเรามาก
พอถึงทะเลก็เล่นน้ำกันสนุกสนาน ตกดึกหน่อยก็กินข้าว
กินเหล้าไปตามประสา ทั้งหมดนั้นสนุกมากจริงๆ

ฉันว่ามันสนุก นั้นก็เพราะทุกคนมาเพื่อสนุก
ไม่แคร์อะไร เป็นห่วงอย่างเดียว ว่า " จ ะ ไ ม่ ส นุ ก "
เลยบ้าบอกันไปตามประสา ทั้งนักศึกษาทั้งอาจารย์
เราเดินเล่นกันริมหาด เลาะไปเรื่อยๆริมทะเล
เจอร้านเหล้าที่ไหนน่านั่ง น่าเต้นก็แวะเข้าไป
ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เที่ยวแบบนี้อีก สนุกมากจริงๆ
ทำให้ลืมเรื่องทีี่ต้องคิดไปได้พักใหญ่ทีเดียวล่ะ..

ที่ชอบที่สุด คงเป็นตอนที่นั่งเรือกลับฝั่ง
ไม่รู้มีคนคิดเหมือนกันรึเปล่า แต่ฉันว่า มันดูดีมาก
ภายใต้ท้องฟ้าสีส้มอมชมพู ทะเลสีเขียว สายลมอ่อนๆ
พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน...เหมือนเวลาสนุกนี้กำลังจะหมดไปจริงๆ
เราทั้งหมดยังยิ้ม ถ่ายรูปกันคึิกคัก..
เรากอดกัน จนลืมปัญหาที่เคยมีมาไปจนหมด
ทั้งที่ครั้งนึงเราเคยทะเลาะกันแทบตาย
และครั้งหนึ่ง..เราก็กอดกันแน่น
จนแทบขาดอากาศตายกันไปข้างนึง



ไว้เรียนจบแล้ว..คงมีโอกาสได้ไปกันแบบนี้อีกรอบ^^..

หลังจากกลับบ้านได้ไม่กี่วัน ตอนนี้ฉันได้ตกอยู่ในสภาพแปลกๆ
อย่างแรกคือ ฉันตกใจนิดหน่อยที่ได้รู้ปัญหาครอบครัวที่กำลังเกิดขึ้น
อย่างที่สอง.. ฉันตกใจเข้าไปอีกเมื่อโดนแม่ปลุกในตอนเช้า
เล่าเรื่องบางอย่างที่จำสิ่งร้ายแรง.. แน่นอนว่ามันจะเกิดขึ้นเย็นนี้

เรื่องที่ไม่ว่าจะทำยังไงก็คงไม่มีทางไหนดีมากไปกว่านี้
อย่างดี พ่อฉันแค่ต้องออกจากบ้านไป จัดการตัวเอง
อย่างร้าย คือสถานะค้างคา...และหากเป็นอย่างทีสอง
แม่จะต้องบ้าแน่ๆ บอกตามตรงฉันไม่รู้จะจับต้นชนปลาย
หรือควรตัดสินใจกับเรื่องนี้ยังไงดี

อาจโชคดีที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เราทุกคนมีบทเรียนจากครั้งที่ผ่านมา

แต่เหตุการณ์ครั้งที่สอง มันแย่ตรงที่ มันซ้ำๆ และเดิมๆ
หมายความว่า คนที่ปล่อยให้เกิดเรื่อง ยังไม่เข็ด และ ตั้งใจทำ
ฉันคิดว่า โอกาส ควรมีให้กับคนที่ทำผิด ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
ฉันไม่รู้ว่า จะเกิดอะไรขึ้นอีก ไม่รู้เลยจริงๆ
ไม่รู้ว่า สิ่งที่ฉันตัดสินใจทำ จะก่อให้เกิดเรื่องอะไรอีก

ฉันรู้เพียงแค่ว่า นั้นคือทางออกที่ดีที่สุด
เป็นตายร้ายดียังไง ฉันก็ทนเห็นแม่อยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ฉันต้องให้พ่อออกจากบ้านไป พ่อต้องไป เพราะพ่อสร้างปัญหาไว้มากมายเกินไปแล้ว